पाउलवाट

मोठ्‌या-मोठ्‌या राजमार्गां पेक्षा एका पाउलवाटेकडे माझं आकर्षण नेहमीच जास्तं राहिलं आहे. दोघांमधे मोठं अंतर आहे, पाउलवाट चालता चालता बनते, या उलट बनलेल्या राजमार्गांवर लोकं चालतात. राजमार्गांवर चालतांना कधीच उत्सुकता नसते पण पाउलवाटेचा अंत मात्र नेहमीच अनोळखी असतो...

Monday, July 19, 2004

वाढता वाढता वाढे : 'रिमिक्स' उद्योग

सद्या जुन्या गाण्यांना परत जिवीत करणारा हा उद्योग चांगलाच वाढलाय. काही मोठ्‌या गायक-गायिका अगर संगीत तंज्ञाना सुध्दा यावर त्यांचे मतं विचारले जातात.  टी. वी. च्या बर्‍याच टॉक-शोस मधे सुध्दा हाच विषय आढळतोय. मलाही वाटलं, मी ही आपल्या ब्लॉग मधे या विषया बद्दल काही तरी लिहावे.  काही लोकांच्या मतानुसार हे जुन्या गाण्यांना मिळणारे नवीन जीवन आहे तर काही लोकं ह्याला त्यांचं अपमान असे मानतात.


माझे मत जर कोणी विचारले तर मी कोणच्याही एका पक्षाला पूर्ण समर्थन देणार नाही. कारण माझी वृत्ति सुरुवाती पासुनच कोणच्याही विषयावर निष्पक्ष विचार करण्याची असल्यामुळे मी पुर्वाग्रही नसतो. साधारणपणे कधीही विचार करतांना लोकं एका पक्षाला धरून चालतात आणि त्यानंतर त्याचा समर्थनात तर्क गोळा करतात. पण माझी पध्दत मुळापासुनच वेगळी आहे, मी आधी सर्व माहिती गोळा करतो त्यानंतर आपला पक्ष ठरवतो.


काही तरी नवीन चाळे म्हणुन ठीक आहे पण काही रिमिक्स करणारे डी. जे. तर ह्या प्रयोगाला मुळ कलाकारांना श्रध्दांजली सुध्दा म्हणतात. पण या गाण्यांचा व्हीडीयो पाहील्यावर असले काही विचार येतात तरी का आपल्या मनात? उद्या क्लोज-अप टुथपेस्ट वाले सुध्दा म्हणतील की त्यांचे नवीन एड 'क्या आप क्लोज-अप करते है...'  महान गायक सहगल यांना श्रध्दांजली आहे. शुध्द व्यावसायिकतेच्या केंद्रीभूत, पुन्हा रचलेल्या, ह्या गाण्यांचा मुळ कलाकारांशी काहीच सम्बध्द नसतो. यावर एका नव्या संगीत तंज्ञानी हे सुचविले की कमीत कमी व्हीडीयो मधे त्या मुळ कलाकारांचे चित्र तरी दाखवण्यात यावे. पण असे केल्यावर, गाण्यांना हाच प्रतिसाद मिळेल का?  हे सांगणे कठीण आहे. कारण जास्तकरून आमचे 'रसिक' जन हे गाणे फक्त डोळ्यांना शेक मिळावे म्हणुन पहात असावे, असे मला तरी वाटते. येवढच काय, तर व्हीडीयो चालत असतांना, जर आवाज पूर्ण बंद ही केले तर त्यांची काहीच हरकत नसणार, याची मला खात्री आहे.


या नव्या उद्योगाचा एकमात्र फायदा जो मला दिसतो तो असा की आधी जे लोकं सहगल, देविकारानी, उमा देवी (टुनटुन), नुरजहाँ आणि शमशाद बेगम अशा महान आणि अमर कलाकारांचे फक्तं नावं ऐकल्यावर सुध्दा नाक मुरडायचे अगर हसायचे, तेच लोकं आज नकळत त्याच कलाकारांच्या गाण्यांवर नाचत आहे.


या वाढत्या प्रकारानी एका आणखी चिंतेला वाट दिली - आजच्या संगीत जगात खर्‍या सृजनात्मकतेची फार कमी आढळते. आज परत गरज आहे खय्याम, मदन मोहन, शंकर जयकिशन, एस. डी. बर्मन, आर. डी. बर्मन आणि नौशाद सारख्या थोर संगीत तंज्ञांची ज्यांच्या काळजयी कृतिंचा जादु आजपण तसाच कायम आहे. येथे गीतकारांची भुमिका सुध्दा कमी लेखता कामा नये.

अशातला आणखी एक प्रयोग पुर्वी झाला होता, हे 'झंकार बीट्‌स' नावाने प्रसिध्द झाले होते. पण तेंव्हा व्हीडीयोचा येवढा प्रस्त नसल्यामुळे, त्याला 'रिमिक्स' सारखा प्रतिसाद नाही मिळाला.


एकुण विचार केला तर 'रिमिक्स' काही वाईट नाही पण कमीत कमी व्हीडीयोच्या अंती मुळ कलाकारांचे नाव तरी दाखवून त्यांना हवे तितके महत्व ज़रूर द्यावे.



1 Comments:

At September 10, 2004 at 5:48 AM, Blogger Debashish said...

How about a Hindi version of this post for uninitiated like me?

 

Post a Comment

<< Home