पाउलवाट

मोठ्‌या-मोठ्‌या राजमार्गां पेक्षा एका पाउलवाटेकडे माझं आकर्षण नेहमीच जास्तं राहिलं आहे. दोघांमधे मोठं अंतर आहे, पाउलवाट चालता चालता बनते, या उलट बनलेल्या राजमार्गांवर लोकं चालतात. राजमार्गांवर चालतांना कधीच उत्सुकता नसते पण पाउलवाटेचा अंत मात्र नेहमीच अनोळखी असतो...

Wednesday, October 20, 2004

महाराष्ट्रियन रडगाणे...

कोणचाही मराठी चैनल पाहिल्यावर फार क्वचितच एखादं आनन्दाचे दृश्य दाखवत असतांना आढळेल. एरवी, नेहमी रडगाणेच सुरु असतात...हे महाराष्ट्रियन येवढे रडके कां असतात? 'महाराष्ट्रियन' हा सम्बोधन फक्त महाराष्ट्रात रहात असलेल्या लोकां पुरता नसुन त्या सर्वांकरता आहे जे 'मराठी माणसाने मराठी माणसाशी मराठीतच बोलावे' याचं मनःपुर्वक पालन करतात.

अवंतिका, वादळवाट, पिंपळपान अनेको अश्या मालिकांचे नावं सांगता येतील ज्यामधे कोणचाही एखादं पात्र मागच्या वेळेस नेमकं केंव्हा हसलां होतां हे आठवण करणे एखाद्या नियमाने 'शंखपुष्पी' घेण्यार्‍या इसमालाही अवगढ जाणवेल.

कोणच्याही मालिकेत हे दृश्य फारच सामान्यपणे पाहिला मिळेल की एक बाई रडत बसली आहे, तिच्या गालांवरुन अश्रुंची धारा वाहत आहे आणि एक दुसरा चरित्र तिला समजावत बसला आहे. थोड्‌या वेळा नंतर तो दुसरा चरित्र सुद्घा रडायला सुरुवात करतो. मालिकेची सुरुवात किंवा अंत बहुधा असाच असतो. हा प्रकार रामदासांच्या ह्या ओवींची आठवण करवुन देतो -

मरे एक त्याचा दुजा शोक वाहे,
अकस्मात तोही पुढे जात आहे...

ही गोष्ट अगदी माझ्या समजुतीच्या बाहेरची आहे की अश्या रडक्या मालिकांना पाहावयाची हौस घरातल्या बायकांना कां बरं असते? ते अश्या सिरियल्स बघतात आणि त्या चरित्रांना सहानुभुति, म्हणुन स्वताही ढसाढस रडतात. स्वताच्या जीवनात येवढं दुखः अगोदरंच असतांना, हा 'पार्ट टाईम जॉब' कशाला करावा, हे कोडं मला तरी काही उलगडंता येत नाहीं? हा प्रकार येवढा सामान्यपणे संपायचा नसतो तर त्यानंतरही रात्री जेवणात फक्त खिचडी बनवून 'अवंतिकाच्या नवर्‍याने तिला सोडले' याचं दुःख मनवायचे, अशी प्रथाही पाळली जाते.

बाबांनो, मला तर हे सगळं काही परवडत नाहीं. म्हणुन मी तर काही हल्के-फुल्के आणि मनोरंजक असेच सिरियल्स पाहतो. मला आवडणारे काही सिरियल्सचे नावं - घडलयं बिघडलयं, तीन-तेरा पिंपळझाड, श्रियुत गंगाधर टिपरे, माझात काय पाहिलंस? आणि कु. गंगुबाई नॉनमॅट्रिक.